In deze maatschappij van moeten en de hectiek en de snelheid van leven wordt het steeds noodzakelijker om stil te staan bij ons zelf en dat wat wij nodig hebben.

Ik merk de afgelopen tijd hoe fijn het is om je ergens bewust van te zijn en te voelen wat er gebeurd en er bij stil te kunnen staan.
En dan is het vervolgens nog zaak om deze informatie te gebruiken en er iets mee te doen. Vaak zeggen mijn cliënten hoe lastig ze het vinden dat ze steeds gevoeliger worden voor allerlei zaken; voedingsmiddelen de vele prikkels om hun heen, negativiteit, drukte.

Daarin weten wat jouw eigen licht nodig heeft om te kunnen blijven stralen is dan heel cruciaal om naar te luisteren. In de waan van alledag niet echt gemakkelijk.
Met alle rollen die we vervullen in ons bestaan als moeder, echtgenote, vriendin, zuster en ga zo maar door en de noodzaak om deze goed te vervullen loop je de kans om jezelf te vergeten en voorbij te lopen.

De oude volkeren hadden het juist nodig om te leven vanuit hun zintuigen met de elementen de maan de zon en de sterren. Dat waren hun focuspunten van waaruit hun dag daarom heen plaats vond.

Aangezien ons voedsel klaar ligt bij de supermarkt en we de klok als uitgangspunt hebben genomen, staan we niet meer stil bij deze natuur die ons juist in deze verbinding houdt en verliezen we steeds meer het contact met deze aardse elementen die ons juist voeden.

Hoe kunnen we in deze hectiek van ons huidige bestaan ont-moeten los van alle verplichting, verantwoordelijkheid en het gevoel niet te kunnen voldoen aan alles wat er van ons wordt verwacht.

Dat is volgens mij de grootste uitdaging waar wij in ons leven op dit moment mee te maken hebben.

Het creëren van ruimte en aandacht voor jezelf vraagt ook om een stukje discipline en het claimen van tijd en de vraag hoe zorg je voor jezelf?
Vind je dat je dit mag doen voor jezelf? Vind je jezelf de moeite waard om aandacht aan te besteden ruimte, zorg en liefde aan te geven? In een wereld waarin we dit vanuit de opvoeding vaak niet leren maar eigenlijk het belang van de ander voorop staat zorgen we eerst voor de ander en dan pas voor onszelf.
Dan zou je denken dat de maatschappij er toch heel mooi uit zou moeten zien.
Toch zie je daar steeds meer de individualisering naar voren komen.
Overleven zonder nog stil te staan wat je voor een ander kunt doen vanuit angst.

Elkaar ondersteunen en er voor elkaar zijn in de samenleving zonder jezelf niet te vergeten is hetgeen waar we steeds meer naar toe zullen groeien ook al vraagt dit om reflectie en zelfbewustzijn. Los van alle beeldschermpjes weer werkelijk contact maken met elkaar en er voor elkaar zijn. Vanuit liefde in plaats van angst.
Uit je eigen slachtoffer rol stappen en zien wat je hierin kunt doen voor jezelf zonder de wereld en anderen om je heen hier de schuld van te blijven geven is hierbij wel erg belangrijk.
Zien dat jij het leven creëert waar je in leeft en dat wat je uitzend ook bij je terug komt leert je te leren.

Van ik naar wij is de beweging maar hoe komen we daar…….
Bewustzijn lijkt de sleutel naast een grote portie geduld, stap voor stap.